OTWÓRZ OCZY

STOP PRZEMOCY

POMOC OFIAROM PRZEMOCY

RODZAJE POMOCY

 

  1. INTERWENCJA – pierwszy, podstawowy krok. Jej celem jest zatrzymanie przemocy w rodzinie. Kojarzy się głównie z działaniem policji, ale interweniują również inni: sąsiedzi, nauczyciele, dzieci, rodzina, przyjaciele, kuratorzy, pracownicy socjalni, pielęgniarki środowiskowe, członkowie gminnych komisji, media, itd. Interwencja policji jest działaniem jednorazowym, choć może być stosowana kilka razy. Podczas interwencji funkcjonariusze Policji wkraczają w niebezpieczną sytuację, aby przywrócić porządek. Interwencja podejmowana przez przedstawicieli innych służb to raczej działania prowadzone w sytuacji silnego, długotrwałego kryzysu. Ma ona na celu wprowadzenie zmian w funkcjonowaniu poszczególnych osób i całej rodziny, aby wyjść w kryzysu. Są to działania długofalowe. Interwencja podejmowana przez służby niemundurowe przeprowadzana jest w innych okolicznościach niż interwencja policji, w związku z tym mogą występować różnice.
  2. WSPARCIE - psychologiczne, duchowe, socjalne. Ofiary przemocy w rodzinie muszą wiedzieć, że nie są same, powinny mieć możliwość rozmowy w atmosferze życzliwości, zrozumienia i akceptacji. To przeciwdziałanie izolacji społecznej, poczucia osamotnienia, bezradności. Wsparcia może udzielać odpowiednio przygotowana i przeszkolona osoba lub grupa osób, a także osoby, które same doświadczyły przemocy i uporały się z tym, albo są w zaawansowanym procesie pomagania.

  3. PORADNICTWO – jego celem jest udzielenie informacji, pokazanie różnych możliwości działania, pomoc w wyborze najlepszego rozwiązania i wsparcie, a czasem prowadzenie sprawy aż do uzyskania pożądanego efektu. Najbardziej rozpowszechnione wśród ofiar są porady prawne.
  4. EDUKACJA – wiedza nie tylko na temat samego zjawiska przemocy i prawidłowości jakie nim rządzą, ale również informacje co można zrobić, jakie prawa przysługują i jakie są możliwości uzyskania pomocy.

  5. POMOC SPECJALISTYCZNA (prawna, psychologiczna, socjalna, medyczna) – specjaliści pomagają zgodnie z kompetencjami i uprawnieniami, które wynikają z wykonywanego przez nich zawodu. Są przeszkoleni i przygotowani do rozpoznawania przemocy, diagnozowania skutków i pracy nad złożonością pojawiających się problemów i poszukiwaniem rozwiązań najbardziej adekwatnych do potrzeb osoby pokrzywdzonej.

  6. TERAPIA – dalszy proces pomagania. Ten rodzaj pomocy indywidualnej lub grupowej proponowany jest ofiarom przemocy w rodzinie, które przeszły już edukację, zagrożenie życia – ze strony sprawcy zmniejszyło się, dostały wsparcie i najbardziej potrzebną bieżącą pomoc. Nie wszystkie osoby, które doświadczyły przemocy chcą czy potrzebują terapii. Terapię mogą prowadzić specjaliści, przygotowani do tego rodzaju pomocy.

 

ETAPY PROCESU POMAGANIA

 

  1. Rozpoznanie przemocy w rodzinie – każdy przypadek zaobserwowania jej przejawów lub takich podejrzeń wymaga indywidualnego rozpatrzenia, aby podejmowane działania nie pogorszyły sytuacji.
  2. Wstępne rozeznanie – zorientowanie się, czy i jakie bezpośrednie niebezpieczeństwo zagraża ofiarom, czy potrzebna jest natychmiastowa izolacja, kto może i powinien zareagować. Celem wstępnej diagnozy jest zaplanowanie, kto i w jaki sposób może najskuteczniej pomóc. 
  3. Interwencja – działanie w celu zatrzymania przemocy, nie tylko policji, ale również innych służb.
  4. Diagnoza szczegółowa – dokładne rozpoznanie sytuacji rodziny, jej potrzeb, rozmiarów i przyczyn przemocy, a także deficytów i zasobów. Rozeznanie co do najbliższego otoczenia i rodziny.
  5. Plan pomocy – powinien być układany wspólnie z osobami zainteresowanymi i w pierwszej kolejności uwzględniać podniesienie stanu bezpieczeństwa ofiar oraz wszelkie działania, które mogą wpłynąć na zmianę funkcjonowania rodziny, a więc oprócz pomocy i wspierania ofiar – na trwałą zmianę zachowania sprawcy przemocy i jego postawę wobec ofiar.
  6. Realizacja planu pomocy – przy wychodzeniu z sytuacji przemocy, trwającej nieraz wiele miesięcy czy lat, niezbędne jest zaplanowanie kolejnych kroków na miarę coraz większych możliwości ofiary. Przechodzenie do coraz trudniejszych zadań powoduje, że wzrasta wiara i nadzieja w możliwość uporania się z problemem. Realizacja kolejnych kroków powinna być monitorowana. 7. Korekta planu pomocy – śledzenie na bieżąco realizacji planu i wprowadzanie w razie potrzeb zmian prowadzących do bardziej skutecznego działania.

FORMY POMOCY UDZIELANEJ OSOBOM DOZNAJĄCYM PRZEMOCY DOMOWEJ

Istnienie zjawiska przemocy w rodzinie, jego skala i zasięg są poważnymi problemami społecznymi. Art. 3 ustawy przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie określa formy pomocy, z jakich może skorzystać osoba dotknięta przemocą w rodzinie:

  • poradnictwo medyczne, psychologiczne, prawne, socjalne, rodzinne i zawodowe,
  • interwencja kryzysowa i wsparcie,
  • ochrona przed dalszym krzywdzeniem, poprzez uniemożliwienie osobom stosującym przemoc wspólne zamieszkiwanie oraz zakazanie kontaktowania się z osobą pokrzywdzoną,
  • zapewnienie osobie dotkniętej przemocą w rodzinie bezpiecznego schronienia w specjalistycznym ośrodku wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie,
  • badanie lekarskie w celu ustalenia przyczyn i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy w rodzinie oraz wydanie zaświadczenia lekarskiego w tym przedmiocie,
  • zapewnienia osobie dotkniętej przemocą w rodzinie, która nie ma tytułu prawnego do zajmowanego wspólnie ze sprawcą przemocy lokalu, pomocy w uzyskaniu mieszkania.

 

TWOJE PRAWA, JAKO OSOBY DOTKNIĘTEJ PRZEMOCĄ:

 

  • masz prawo do interwencji Policji w sytuacji zagrożenia,
  • masz prawo żądać założenia Niebieskiej Karty, w której znajdują się notatki Policji z przeprowadzonych interwencji - Niebieską Kartę zakładają funkcjonariusze Policji, ale także pracownicy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, członkowie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, przedstawiciele ośrodków zdrowia oraz oświaty,
  • masz prawo do otrzymania bezpłatnego zaświadczenia lekarskiego o przyczynach i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy w rodzinie,
  • masz prawo żądać zastosowania zatrzymania sprawcy na 48 godzin lub odwiezienia do izby wytrzeźwień jeśli jest nietrzeźwy,
  • masz prawo wylegitymować policjantów (znać imię i nazwisko funkcjonariuszy i numer ich legitymacji służbowych) - może to być przydatne gdyby były potrzebne ich zeznania lub w sytuacji składania zażalenia na ich działanie,
  • masz prawo do złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa (ustnie lub pisemnie) i informacji o wszczęciu postępowania przez Policję lub Prokuraturę lub odmowie jego wszczęcia,
  • masz prawo złożyć zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub jego umorzenia,
  • masz prawo do przejrzenia akt sprawy.

PROCEDURA ODEBRANIA DZIECKA

W razie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia dziecka w związku z przemocą w rodzinie pracownik socjalny wykonujący obowiązki służbowe ma prawo odebrać dziecko z rodziny i umieścić je u innej niezamieszkującej wspólnie osoby najbliższej, w rozumieniu art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny , w rodzinie zastępczej lub w całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej (art.12 a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie).

PROCEDURA ODEBRANIA DZIECKA:

Ma zastosowanie w przypadku bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia dziecka w związku z przemocą w rodzinie, następuje bez wcześniejszego orzeczenia sądu, Decyzję o odebraniu dziecka podejmowana jest wspólnie przez pracownika socjalnego wspólnie, funkcjonariusza Policji, lekarza (lub ratownikiem medycznym, lub pielęgniarką) pracownik socjalny ma prawo odebrać dziecko z rodziny w sytuacji gdy wykonuje swoje obowiązki służbowe tj. w godzinach swojej pracy.